آتش نشه آن در من مدهوش گرفت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

سر نا گفتنی عشق فضولی می گفت

عقل صدباره به دندان لب خاموش گرفت

هرکس آورد به کف دامن سروی ز هوس