عقل صدباره به دندان لب خاموش گرفت

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

آتش نشه آن در من مدهوش گرفت

سر نا گفتنی عشق فضولی می گفت

هرکس آورد به کف دامن سروی ز هوس

محتشم دامن آن سرو قباپوش گرفت