او ز استغنا مرا با خاک یکسان کرد و رفت

وقت رفتن داد تیغ غمزه را زهر آب ناز

وان نگه کردن مرا صد رخنه در جان کرد و رفت

من فکندم خویش را از خاکساری در رهش

غایب از چشمم چو میشد با نگاه آخرین

خانه چشم مرا از گریه ویران کردو رفت

روز اقبال مرا در پی شب ادبار بود