روز اقبال مرا در پی شب ادبار بود

او ز استغنا مرا با خاک یکسان کرد و رفت

غایب از چشمم چو میشد با نگاه آخرین

خانه چشم مرا از گریه ویران کردو رفت

کز من آن خورشید تابان روی پنهان کرد و رفت

باد یارب در امان از درد بی درمان عشق

آن که دردم داد و نومیدم ز درمان کرد و رفت