کز من آن خورشید تابان روی پنهان کرد و رفت

غایب از چشمم چو میشد با نگاه آخرین

خانه چشم مرا از گریه ویران کردو رفت

روز اقبال مرا در پی شب ادبار بود

باد یارب در امان از درد بی درمان عشق

آن که دردم داد و نومیدم ز درمان کرد و رفت

دوزخی تا بنده شد بهر عذاب محتشم