ناوک افکند و دوید از پی و خنجر زد و رفت

آشکارا به رخ خاکی من پای نهاد

سکه مهر من غم زده بر زر زد و رفت

ملتفت گرچه به سمبل شدن صید نشد

گفتمش مرغ دلم راست به پا رشته دراز

گرهی بر سر آن زلف معنبر زد و رفت

داغدار تو چنان ساخت که سوزش نرود