آن چه بر ایوب رفت نیست خوش اما خوشست

عشق که بود این که داد حسن تو را این رواج

هر طرف از دلبران ملک ستاننده ایست

از طرفی کن خروج از همه بستان خراج

مرد که دارد شکیب درد که دارد علاج

خشم و تغافل به دست ورنه ازو محتشم

جور دمادم خوش است نیست به لطف احتیاج