عشق که بود این که داد حسن تو را این رواج

از همه ترکان ستاند هندوی چشم تو دل

از همه شاهان گرفت شحنه حسن تو باج

گرچه تو را از ازل حسن خدا داد بود

هر طرف از دلبران ملک ستاننده ایست

از طرفی کن خروج از همه بستان خراج

آن چه بر ایوب رفت نیست خوش اما خوشست