که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد

دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد

غم او نمی گذارد که نفس نگه ندارد

چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی

تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن

که خدنگ نیمه کش را نفسی نگاه دارد

ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد