که خدنگ نیمه کش را نفسی نگاه دارد

چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی

که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد

تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن

ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد

شده یک جهت نمازی به دو قبل می گذارد

تو که داغ تیره روزی نشمرده ای چه دانی