شده یک جهت نمازی به دو قبل می گذارد

تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن

که خدنگ نیمه کش را نفسی نگاه دارد

ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد

تو که داغ تیره روزی نشمرده ای چه دانی

شب تار محتشم را که ستاره می شمارد