امام شهر گر دارد مرا معذور می دارد

طبیب من ز هجر خود مرارنجور می دارد

مرا رنجور کرد از هجر و از خود دور می دارد

چو عذری هست در تقصیر طاعت می پرستان را

به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشین عیبی

چرا در خرقه خود را این چنین مستور می دارد

اگر بینی صفائی در رخ زاهد مرو از ره