اگر بینی صفائی در رخ زاهد مرو از ره

امام شهر گر دارد مرا معذور می دارد

به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشین عیبی

چرا در خرقه خود را این چنین مستور می دارد

که صادق نیست صبح کاذب اما نور می دارد

سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را

که عالم را منور در شب دی جور میدارد