که صادق نیست صبح کاذب اما نور می دارد

به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشین عیبی

چرا در خرقه خود را این چنین مستور می دارد

اگر بینی صفائی در رخ زاهد مرو از ره

سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را

که عالم را منور در شب دی جور میدارد

طلب کن نشئه زان ساقی که بیمی چشم خوبان را