طلب کن نشئه زان ساقی که بیمی چشم خوبان را

که صادق نیست صبح کاذب اما نور می دارد

سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را

که عالم را منور در شب دی جور میدارد

به قدر هوش ما گه مست و گه مخمور میدارد

پس از یک مردمی گر میکنی صد جور پی درپی

همان یک مردمی را محتشم منظور می دارد