به قدر هوش ما گه مست و گه مخمور میدارد

سیه روزم ولی هستم پرستار آفتابی را

که عالم را منور در شب دی جور میدارد

طلب کن نشئه زان ساقی که بیمی چشم خوبان را

پس از یک مردمی گر میکنی صد جور پی درپی

همان یک مردمی را محتشم منظور می دارد