هر که در خاطرش اندیشه مرهم گذرد

ملکی ماه زمین گشته که از پرتو او

هر شب از غرفه مه نعره آدم گذرد

اگر از سوختن داغ کشد دست اولی است

محتشم را دم آخر چو رسیدی بر سر

آن قدر بر سر اوباش که از هم گذرد