ملکی ماه زمین گشته که از پرتو او

در دل پر شرر و دیده پر نم گذرد

چون غجک دم به دم آید ز دلم ناله زار

تیر عشق از رگ جان بس که دمادم گذرد

هر شب از غرفه مه نعره آدم گذرد

اگر از سوختن داغ کشد دست اولی است

هر که در خاطرش اندیشه مرهم گذرد