او سرافرازم به لطف گاه گاهی هم نکرد

برق قهر او که گشت غیر را سالم گذاشت

در ریاض ما مدارا با گیاهی هم نکرد

بر سر من بود ازو سودای لطف دائمی

سر گران گشت از می و بر خوابگاه سر بماند

وز سردوش اسیران تکیه گاهی هم نکرد

دل که کرد از قبله در محراب ابروی تو رو