سوی دشت آهوی خود را به چرا خواهی برد

خانه عیش مرا زیر وزبر خواهی کرد

که برین بود که من گشته ز عشقت مجنون

تو ره بادیه را بیهوده سر خواهی کرد

آهوان را ز چراگاه به در خواهی کرد

که خبر داشت که یک شهر در اندیشه تو

تو نهان از همه آهنگ سفر خواهی کرد