که خبر داشت که یک شهر در اندیشه تو

تو ره بادیه را بیهوده سر خواهی کرد

سوی دشت آهوی خود را به چرا خواهی برد

آهوان را ز چراگاه به در خواهی کرد

تو نهان از همه آهنگ سفر خواهی کرد

محملت را تتق از پرده شب خواهی بست

ناقه ات زاهدی از بانگ سحر خواهی کرد