چون مجمرم از کاسه سر دود برآورد

دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد

از داغ جنون من مجنون خبری داشت

هر لاله که سر از سرخاکم به درآورد

شیرین قدری رخش وفا راند که فرهاد