از داغ جنون من مجنون خبری داشت

دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد

چون مجمرم از کاسه سر دود برآورد

هر لاله که سر از سرخاکم به درآورد

شیرین قدری رخش وفا راند که فرهاد

با کوه غمش دست به جان در کمر آورد