ایزدش در ناف آهوی ختن می پرورد

زان دو زلف و عارضم پیوسته در حیرت کنون

بیضه خورشید را زاغ و زغن می پرورد

نافه دارد بوئی از زلفت که بهر احترام

هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ

باده تلخی که بهر کوه کن می پرورد

بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن