هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ

بیضه خورشید را زاغ و زغن می پرورد

نافه دارد بوئی از زلفت که بهر احترام

ایزدش در ناف آهوی ختن می پرورد

باده تلخی که بهر کوه کن می پرورد

بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن

گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد