گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد

هست شیرین را درین خمخانه از حسرت دریغ

باده تلخی که بهر کوه کن می پرورد

بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن

می دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را

تشنه خون مرا از خون من می پرورد

عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن