می دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را

باده تلخی که بهر کوه کن می پرورد

بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن

گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد

تشنه خون مرا از خون من می پرورد

عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن

محتشم جان می گدازد غیر تن می پرورد