تو خود ز سنگ نه ای ای محتشم چه حوصله بود این

چه مدتی سپری شد چه محنتی بسر آمد

نهال عشق که بود از سموم حادثه بی بر

هزار شکر که از آب چشم ما ببر آمد

که جان ز ذوق ندادی دمی که این خبر آمد