نهال عشق که بود از سموم حادثه بی بر

که یوسف امل از چاه آرزو بدرآمد

چه داند آن که نسوزد ز انتظار که یار

چه مدتی سپری شد چه محنتی بسر آمد

هزار شکر که از آب چشم ما ببر آمد

تو خود ز سنگ نه ای ای محتشم چه حوصله بود این

که جان ز ذوق ندادی دمی که این خبر آمد