ز قتلم شد پشیمان تا ز اندوهم برآرد جان

دم جاندان آن بت بر سرم با تیغ کین آمد

پس از عمری که آمد بر سر من این چنین آمد

نه پنداری که رحمش بر من اندوهگین آمد

سخن چین عقده ای در کار ما افکنده پنداری

که باز آن بت گره بر ابرو و چین بر جبین آمد