کز نار چو گل چینند جز خار نمی ماند

ای گل به کس این خوبی بسیار نمی ماند

دایم گل رعنایی بر بار نمی ماند

مگذار که نا اهلان چینند گل رویت

می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی

از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند

که مه به تو می ماند خوئی که کنون داری