می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی

دایم گل رعنایی بر بار نمی ماند

مگذار که نا اهلان چینند گل رویت

کز نار چو گل چینند جز خار نمی ماند

از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند

که مه به تو می ماند خوئی که کنون داری

فرداست که در کویت دیار نمی ماند