فرداست که در کویت دیار نمی ماند

می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی

از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند

که مه به تو می ماند خوئی که کنون داری

ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا

تا می نگری از ما آثار نمی ماند

بیمار تو را هر بار در تن نفسی می ماند