ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا

از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند

که مه به تو می ماند خوئی که کنون داری

فرداست که در کویت دیار نمی ماند

تا می نگری از ما آثار نمی ماند

بیمار تو را هر بار در تن نفسی می ماند

پاس نفسش میدار کاین یار نمی ماند