پاس نفسش میدار کاین یار نمی ماند

ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا

تا می نگری از ما آثار نمی ماند

بیمار تو را هر بار در تن نفسی می ماند

چون محتشم از وصفت خاموش نمی مانم

تا تیغ زبان من از کار نمی ماند