بی حسابست که تا سر بود افسر بازند

ز دیاری که ز یاد از همه می باید باخت

حکم ناز است که طایفه کمتر بازند

بر سر داد محبت که حسابی دگرست

نرد دعویست که چون عرصه شود تنگ آنجا

سروران افسر و بی پا و سران سر بازند

بندی شش جهتم فرد چو آن مهره نرد