ز دیاری که ز یاد از همه می باید باخت

شرط عشق است که اول دل و دین دربازند

آن چه جان دو جهان افکند آسان بگرو

نرد شوخی است که خوبان سمنبر بازند

حکم ناز است که طایفه کمتر بازند

بر سر داد محبت که حسابی دگرست

بی حسابست که تا سر بود افسر بازند