دوای عشق تو صبر است و محتشم را نیست

که داغ هجر تو با جان مبتلا چکند

چو آشنای تو شد دل ز من برید آری

تو را کسی که به دست آورد مرا چکند

تو خود بگو که به این درد بی دوا چکند