دی گرمیش به غیر نه از روی قهر بود

صد بار از مضایقه خونم جگر کند

چشمش چو کار من به نخستین نگاه ساخت

نگذاشت غمزه اش که نگاه دگر کند

افروخت آتشی که مرا گرمتر کند

پیکان او ز سینه من می کشد طبیب

کو باده اجل که مرا بی خبر کند