افروخت آتشی که مرا گرمتر کند

چشمش چو کار من به نخستین نگاه ساخت

نگذاشت غمزه اش که نگاه دگر کند

دی گرمیش به غیر نه از روی قهر بود

پیکان او ز سینه من می کشد طبیب

کو باده اجل که مرا بی خبر کند

آواره ای کجاست که در کوی عاشقی