آواره ای کجاست که در کوی عاشقی

افروخت آتشی که مرا گرمتر کند

پیکان او ز سینه من می کشد طبیب

کو باده اجل که مرا بی خبر کند

با خاک ره نشیند و با ما به سر کند

گر جان کشی به کین ز تن محتشم برون

باور مکن که مهر تو از دل به در کند