با خاک ره نشیند و با ما به سر کند

پیکان او ز سینه من می کشد طبیب

کو باده اجل که مرا بی خبر کند

آواره ای کجاست که در کوی عاشقی

گر جان کشی به کین ز تن محتشم برون

باور مکن که مهر تو از دل به در کند