خوش ادا میکنی ای شوخ اداهای مرا

به که نابود به شمشیر جفای تو شوند

همه جای تو چه رخسار تو واقع شده اند

سیر واقع ز تماشای کجای تو شوند

خوش ادایان همه قربان ادای تو شوند

هم بر آن ساده دلان خنده سزد هم گریه

که اسیر تو به امید وفای تو شوند