خوش ادایان همه قربان ادای تو شوند

همه جای تو چه رخسار تو واقع شده اند

سیر واقع ز تماشای کجای تو شوند

خوش ادا میکنی ای شوخ اداهای مرا

هم بر آن ساده دلان خنده سزد هم گریه

که اسیر تو به امید وفای تو شوند

داری آن حوصله کز جان روی گر به نیاز