داری دوزخ که روز و شب از حسن بی زوال

ما را نشان به گوهر نایاب می دهند

فیضی که آتشین دم عیسی به مرده داد

در دیر ساقیان به می ناب می دهند

پرتو به مهر و نور به مهتاب می دهند

من دل ز توده ته گلخن نمی کنم

جایم اگر به بستر سنجاب می دهند