من دل ز توده ته گلخن نمی کنم

در دیر ساقیان به می ناب می دهند

داری دوزخ که روز و شب از حسن بی زوال

پرتو به مهر و نور به مهتاب می دهند

جایم اگر به بستر سنجاب می دهند

مهر آزماست زهر وفا محتشم از آن

شیرین لبان مدام با حباب می دهند