تا به خاک رهم از کینه برابر کردی

کامشب از درد درین کوی به فریاد که بود

دور از بزم تو ماندم که ز می شستم دست

ورنه آن کس که مرا توبه ز می داد که بود

آن که پا بر سرم از دست تو ننهاد که بود

بخت دور از تو چه می کرد به خواب اجلم

آن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود