آن که پا بر سرم از دست تو ننهاد که بود

دور از بزم تو ماندم که ز می شستم دست

ورنه آن کس که مرا توبه ز می داد که بود

تا به خاک رهم از کینه برابر کردی

بخت دور از تو چه می کرد به خواب اجلم

آن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود

چون به ناشادی مردم ز تو شادان بودم