آن که ناشادی من دید و نشد شاد که بود

بخت دور از تو چه می کرد به خواب اجلم

آن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود

چون به ناشادی مردم ز تو شادان بودم

چون تو ماهی که نترسید ز آه من و داد

خرمن محتشم دلشده برباد که بود