زان شد بلند آتش رسوائیم که دوش

آثار آن چرنده در آب و گیاه خود

زان همنشین ستاره که می تابد از زمین

شرمنده است چرخ ز خورشید و ماه خود

نوعی ندیدمش که کنم ضبط آه خود

یک شهر شد به باد دو روزی خدای را

خالی کن از نظار گیان جلوه گاه خود